کله چې مې انا چای اچوله، نو داسې ښکارېده لکه چې ټ
هغه به سهار وختي پاڅېده، د انګړ په منځ کې به یې کوچنی اور بل کړ، او په تور لوښي کې به یې اوبه جوش ته ور وړلې. د چایو خوشبو به د لمدو خټینو دیوالونو سره یو ځای شوه او تر کوڅې پورې به ورسېده. زه به په چټایۍ کې ناسته وم او یوازې د هغې لاسونو ته مې کتل.

انا به ویل، "چای یوازې اوبه او پاڼې نه دي، دا یو بهانه ده."

د هغې په خبره، په هره پیاله کې یوه کیسه پرته وه. کله به یې د خپل ځوانۍ کیسه کوله، کله به یې د سپین غره د واورې خبره کوله، او کله به یې د هغه کوچني بازار کیسه کوله چې اوس هلته نشته. د هغې غږ نرم و، خو په هره خبره کې یې یو درس پروت و.

یو ورځ ما ترې وپوښتل، "انې، ته ولې هره ورځ همدا یو کار تکراروې؟"

هغې وخندل او راته یې وویل، "ځکه چې انسانان هېروونکي دي. موږ هره ورځ باید یو بل ته یاد کړو چې موږ ژوندي یو. د چایو دا پیاله همدا یاد دی."

د کلي خلکو به ویل چې انا هیڅکله مکتب ته نه وه تللې، خو هغې د ټولو نه زیات کتابونه لوستي وو - د خلکو مخونه. هغې پوهېده چې څوک خفه دی، څوک وږی دی، او څوک یوازې د خبرو کولو لپاره راغلی دی. هغه به چای هر چا ته په یو ډول ورکاوه. غمجن ته به یې خوږ چای ورکاوه، او هغه چا ته چې ډیرې خبرې کولې، تریخ چای.

اوس چې انا نشته، زه هر سهار همدا اور بلوم. اوبه جوشوم او چای اچوم. خو هغه خوند نشته. زه پوه شوم چې خوند د چایو په پاڼو کې نه و، د هغې په لاسونو کې و.

اوس زه په دې پوهېږم چې هغې څه ویل. چای واقعا یوه بهانه وه، د یو بل سره د کیناستلو، د غږ اورېدلو، او د وخت د درولو لپاره یو